De Krabbedam

Hierbij in het kort mijn levensloop na de Krabbedam.

Ik wist echt niet wat of hoe, maar van één ding was ik overtuigd, ik moest me zélf ontwikkelen, buiten het zicht van mijn ouders! Dan voelde ik me veel zekerder! En de start wás er, want ik had de mogelijkheid om naar het buitenland te gaan, ver genoeg dacht ik! Dus op naar naar Engeland als aupair. Eerst New Castle en later Exeter, in het zuiden van Engeland. En enige tijd later, wederom als aupair, naar Genève in Zwitserland. Uiteraard voor de franse taal, en tegelijkertijd ook de duitse erbij.

Veel dingen meegemaakt, hoofdzakelijk leuke. Maar wat schetst mijn verbazing, het leek wel of mijn vader daar overal kleine Sherlock Holmes' had zitten. Als er eens een vriend bij me op bezoek kwam uit Engeland, of van waar dan ook, dan was daar altijd, heel toevallig, mijn vader, die dan zogenaamd een zakenreis had. Alles werd daardoor dan nutuurlijk in de kiem gesmoord.

Maar het gevolg van deze escapades was desastreus, ik werd door mijn vader naar Basel gestuurd en daar quasi onder curatele gesteld van ene Frau Andrial, professor bij de Berlitzschule. Maar helaas, ook daar ging het verkeerd omdat er weer iets voorviel, waarna ik naar Bata Mohlin werd gemanouvreerd. En dat was dus bij mijn familie, vlak bij Basel, waar ik uiteindelijk wel de colleges heb afgelopen, en toch nog een heerlijke vrije tijd heb genoten.

Daarna terug naar het Batadorp in afwachting van een sollicitatie bij de K.L.M. Wat gelukkig lukte, dus dat werd weer een heerlijke vrije tijd. Eerst grondstewardess maar daarna werd het vliegen! En reken maar dat ik gevlogen heb, op alle fronten! Want toen ik mijn huidige man leerde kennen was het gauw bekeken. Het bleek in die tijd dat half Schiphol zwanger was (natuurlijk geen voorlichting gehad!), incluis mijn persoontje! Zelfs Krijn Torringa ging toen voor de bijl.

In die tijd, 1963, was dat dus 'einde carriere'. Dat werd trouwen en 'de touwtjes aan elkaar knopen'. We woonden toen in Amstelveen, maar verhuisden al rap (1965) naar Nieuwveen, waar we nu nog steeds wonen én nog steeds bij elkaar zijn! Ongelooflijk, hè?

We hebben 4 kinderen, en 6 kleindochters. Maar tijdens de opvoeding van de kinderen heb ik nog van alles gedaan, zoals enqueteren, in een antiekboerderij staan, bij de bloemenveiling werken, daarna weer terug naar Schiphol. Dat werd toen Canadian Airlines, waar mijn man ook werkte. Hij bij de luchtvracht, en mijn persoontje bij de passagiers.

Dat duurde tot 1998, en toen einde verhaal. Nu is het alleen nog genieten, van de kleinkinderen, reisjes maken, sporten enz. En natuurlijk oude bekenden ontmoeten, zoals 11 Oktober. Dit werd mede mogelijk gemaakt door de inzet van de Raad van Vijf. Geweldig werk hebben jullie verricht. Maar ook door medewerking van Helga en vele anderen.

Dit was dus een kleine impressie van "Mijn Leven".

Tot ziens en een lieve groet van

Ladenka